สิ่งที่ขาดหายไป
เหนื่อยแล้ว...
ท้อ...
หมดแล้วทุกอย่าง...
ต่อไปนี้จะไม่หวังอะไร...
และ...
วางใจอะไรอีกแล้ว...
ทำไมต้องเป็นเราด้วย...
เราไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว...
หมดและจบสิ้นกันที...ชีวิตนี้...
เหนื่อยมามากแล้ว...
ทำไมไม่ยุติธรรมเลย...
เราดิ้นรน...และอดทน...
ยอมทิ้งความสุข...เพื่อมาอยู่ที่ตรงนี้...
แต่ทำไมผลตอบแทนมันเป็นแบบนี้แหล่ะ...
ไม่มีใครคิดจะช่วยเราเลยหรอ...
ทำไมเวลาเจอปัญหาต้องทิ้งเราไว้คนเดียว...
ทำไมต้องให้ความหวัง..และความเจ็บปวดแก่เรา
ยังไม่ทันเท่าไร...ก็ทิ้งกันซะแล้ว...
เจ็บ...แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...
...ไม่สามารถเรียกร้อง และทำอะไรได้อีกแล้ว...
...เหมือนล้มเหลว.....แล้ว...เจอเหยียบซ้ำ....
...ผิดที่เราเอง---ที่หลับหู-หลับตา
............อยากจะหลับ...........
...หลับไปนานๆ...
ไม่อยากรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น
ไม่สามารถทำตามฝันได้..

ความรักที่ดีๆ ทำไม่ไปให้กับคนที่หลอกลวงซะหล่ะ
เค้าสมควรได้รับมันแล้วเหรอ
ร้องไห้ก็ร้องไป
แต่อย่าปล่อยตัวเองให้ย่ำแย่จนสูญเสียทุกอย่างดิ
อยากจะหลับ...
เพื่อจะทิ้งพ่อแม่ให้มาเส้าเสียใจแทนเหรอไง
เราเข้าใจนะว่ารุสึกยังไง..
หาอะไรสักอย่างทำสิ
มันคงไม่ช่วยให้หายเสียใจหรอก
แต่ก็คงหยุดฟุ้งซ่านได้บ้าง
เปนกำลังจายให้นะ
สู้ สู้ สู้!! ^v^